Waarvoor word ik gevraagd?
Ik word meestal betrokken bij vraagstukken zoals:
Ik word meestal betrokken bij vraagstukken zoals:
Mijn werk is gebaseerd op systeemdenken, de basis voor samenwerkingsvraagstukken organisatie- en veranderkunde. Mijn klinische ervaring, neem ik mee. Ik neem waar wat er gebeurd maar doorzie ook de onderliggende dynamiek. Ik help organisaties te begrijpen waarom ze vastlopen, juist als dat niet direct zichtbaar is.
Waarom mijn advies anders is
"Ik moest aanvaarden dat alle verwachtingen die ik had geprojecteerd op mijn keuze, niet klopten. Dit was niet mijn plek in de vakgroep. We moesten het huis verkopen binnen een jaar, de kinderen weer oppakken en een stuk verderop verder met ons leven. Deze ervaring heeft iets bij mij op gang gebracht."
Het gedoe in vakgroepen, en dat zelf aan de lijve ervaren, maakt dat ik anderen wil leren hoe ze effectief samenwerken. Zonder gedrag in samenwerking persoonlijk te maken. Hierdoor kwam ik uit bij systeeminterventies van Marijke Spanjersberg. Systeemdenken is een brede wetenschappelijke stroming die ook een belangrijke basis heeft in organisatieontwerp en verandering van open complexe systemen. Ziekenhuizen dus. Het is mijn missie om een brug te slaan tussen de kennis van systeemdenken naar toepassing ervan in de medische praktijk.
Zelf op de werkvloer staan zorgt voor verbinding met de realiteit. Niet praten over. Ervaren dat dagelijkse hectiek soms in de weg staat. Vanuit gelijkwaardigheid. Ik mag dan gefascineerd zijn door de context waar in wij werken en de manier waarop we samen werken. Samen hebben we dit met elkaar te doen. Ik sta naast jullie en zoek met jullie. Mijn kennis is overbruggend, mijn werkwijze verbindend. Zelf zijn jullie zoveel mogelijk “in the lead”.
“Waar we dachten dat onze samenwerking niet liep door het gedrag van collega’s is het ons
duidelijk geworden dat we dat als geheel in stand hielden. Het is ingewikkeld en moeilijk om elkaar
aan te spreken op ongewenst gedrag. Maar we hebben een belangrijke stap gezet”
“Het viel niet eens meer op dat onze positie in de organisatie ongelijkwaardig was. We overleefden
in de situatie zoals deze was ontstaan. We zien nu hoe dit met kleien stappen anders kan”
“Je hoeft elkaar niet volledig te begrijpen. Wat wel verrijkend was om te kunnen blijven luisteren
naar elkaars perspectieven en mogelijkheden”. Daardoor stond ruimte die er helemaal niet was."
“De verwachtingen om een verandering in te zetten bleken te groots. Eerst goed kijken en
vertragen heeft dit haalbaarder gemaakt en meer gedragen door betrokkenen”